Barbados: drinkin' rum and Coca Cola

Girls on the Beach. Natuurlijk zijn de stranden op Barbados, het meest oostelijk gelegen Caribische eiland, hagelwit en idyllisch (hoewel ze in feite kleiner uitvallen dan je zou denken). Heel veel (Amerikaanse en Canadese) toeristen komen er dan ook hun zonnebatterijen weer op laden en nogal wat rijke en bekende wereldburgers zijn hier kind aan huis. Je vindt ze meestal in St James en St Peter; Oprah Winfrey en Richard Branson hebben er naar verluidt een buitenverblijf. En verder verschuilen die happy few zich nogal eens in het exclusieve Sandy Lane Hotel, het allermooiste maar ook allerduurste van het eiland. De beste plekjes voor zonnekloppers vind je aan de westkust die – logisch – ook het meest toeristisch is: de stranden van Accra en Mullins Bay zijn mooi, maar ook vaak druk en vol.

Surfin’ surfin’… Watersportliefhebbers zullen hun hart ophalen: op Barbados kun je volop duiken en snorkelen in het heldere water. Aan spots en scholen geen gebrek. Surfers moeten in Bathseba aan de Atlantische oostkust zijn, in de ‘soup bowl’. Beginners proberen best de zuidelijke kust waar ze goeie – maar iets minder heftige – golven vinden.

Boottochtjes zijn ook een leuke manier om de omgeving van het eiland te verkennen. Je kunt inschepen voor dagvullende catamaran cruises, hoofdzakelijk langs de westkust. Meestal word je opgehaald aan je hotel, onderweg zijn er diverse stops en activiteiten (zoals snorkelen en zwemmen met de gigantische waterschildpadden). Tijdens het hele traject zijn alle drankjes gratis en ‘s middags krijg je een lekkere lunch geserveerd; om 16 uur trakteert de kapitein zelfs op thee en cake. De bemanning is in de meeste gevallen bijzonder vriendelijk, er wordt reggae gedraaid en de sfeer onder de opvarenden zit er dik in. Alsof je op een geslaagde, uitbundige schoolexcursie bent.

Wie het graag wat rustiger en authentieker heeft, moet zeker naar de uiterste noordelijke punt van het eiland rijden. Die oogt heel Atlantisch, met hoog opspattende golven die tegen de donkere klippen te pletter slaan. Een heel leuk plekje om ze te bewonderen is de omgeving van de Pirates Bar, in St Lucy, bij de Animal Tower Cave. Strijk neer op het terras en bestel een drankje terwijl je de omgeving in je opneemt. Tegen de muren hangen allemaal naamkaartjes van bezoekers en het plafond is beplakt met bankbiljetten uit de hele wereld (het oudste dateert uit 1961, reken zelf maar uit wat voor fortuin er dus moet hangen).

Mother nature. Maar ook wie niet van water houdt, zal zich op Barbados vergapen aan het gulle natuurschoon. Het eiland telt meerdere weelderige botanische tuinen, grotten, natuurmusea, enzovoort. Mis zeker Orchid World niet, een plek met een collectie van meer dan 20.000 verschillende soorten orchideeën. Ook Harrison’s Cave mag niet op je programma ontbreken. Het unieke grottenstelsel waar ontsnapte slaven zich volgens de legende schuilhielden in de hoop op een beter leven, omvat een indrukwekkend geheel stalactieten en stalagmieten.

Een prima manier om de belangrijkste hoogtepunten van Barbados te bezoeken, is je inschrijven voor een eilandsafari. Het toeristische gehalte ligt hoog, maar je krijgt wel een goed overzicht van de verschillende ‘parishes’ ofte parochies, elk met hun eigen gezicht. Wie liever de tijd neemt, kan het eiland met of zonder begeleiding per fiets of te paard verkennen.

Eat, drink… Meer en meer mensen reizen om de smaak van een land te ontdekken, zoveel is zeker. En dan ben je in Barbados aan het juiste adres. Net zoals de bevolking is de keuken van het eiland een kleurige mengelmoes van verschillende kooktradities, waarbij de Amerikaanse en de Caribische invloed in elkaar overvloeien. ‘Bajan cuisine’ wordt gekenmerkt door veel kruiden en pikante sausjes. Groene banaan en (heel lekker!) casave worden overal bij geserveerd; de hoofdgerechten bevatten vaak flying fish (de nationale specialiteit) of kip. Op zondag maakt elke mama haar ‘macaroni pie’ en op Independance Day (die op 30 november wordt gevierd) wordt ‘conkie’ klaargemaakt. Dat is een soort van broodpudding met kaneel, gestoomd in een banaanblad.

Het aanbod goeie restaurants op Barbados is verrassend groot en veelzijdig. Dat kom onder andere omdat nogal wat Amerikaanse, Canadese of Europese chefs op Barbados een tweede thuis vonden. Zo ook de Canadese Mark Degruchy die Café Luna uitbaat, waar hij een creatieve fusion keuken serveert. “Ik geraak snel verveeld als ik altijd hetzelfde moet doen”, lacht hij. “Dus verander ik vaak het menu”.

Als je wilt proeven hoe de Barjans doordeweeks eten, moet je zeker een keer stoppen langs de weg bij een van de vele stationcars die als een soort van mobiele lunchpakketten rond de middag opduiken in de buurt van grote bouwwerven. Ze verkopen meestal gebakken rijst, kip en bonen: simpel, maar lekker.

… and a bottle of rum. Barbados was een Britse kolonie en dat zul je geweten hebben: er wordt links gereden, polo en cricket gespeeld en er is zelfs een streek die Schotland wordt genoemd. De grootste van de ontelbare kerken (meer dan 360 vaste en een niet nader bepaald aantal tijdelijke) zijn Anglikaans. De trotse bevolking is trouwens diep gelovig, elke van de elf parishes waarin het eiland bestuurlijk is ingedeeld, draagt de naam van een heilige. Toch is dit duidelijk West-Indisch gebied, met zijn suikerrietvelden en rumshops: naast elke kerk vind je er minstens twee, “to keep the spirits together” aldus onze gids. “To be drunk is a state of mind”, citeert hij een plaatselijk gezegde. Aan drank dan ook geen gebrek op Barbados: het lokale Banks beer is lekker en verder is er natuurlijk de beroemde Mount Gay Rum. Het is de oudste rum ter wereld die sinds 1703 gedistilleerd wordt in het noorden van het eiland. In het prachtige St Nicholas Abbey te midden van weelderig tropisch groen kun je het voormalige plantershuis bezoeken: het is prachtig gerestaureerd en doet verrassend Engels aan, met zijn twee openhaarden. Je vraagt je af wanneer ze die ooit konden aansteken, gezien de hitte buiten. Naast het huis ligt de distilleerderij waar je ingewijd wordt in de geheimen van het gegeerde brouwsel op basis van suikerriet, met natuurlijk de obligate proefsessie achteraf.

Reggae, man. Naast stranden, lekker eten en rum telt het eiland een paar leuke en vooral kleurige stadjes waar je op je gemak kunt rondslenteren. De levendige hoofdstad Bridgetown kan bogen op een druk winkelcentrum, een vrolijk nachtleven en wriemelend volle straten waar jong en oud door elkaar rond kuieren. Speightstown is dan weer een fijn stadje aan de westkust. Ooit was het een drukke haven, nu pronkt het met de sporen van zijn verleden. Je vindt er nogal wat oude typische huizen uit het koloniale tijdperk en zelfs een kunstgalerij. Let op de terugweg op de zogenaamde ‘chattel houses’: piepkleine huisjes uit het slavernijtijdperk. Deze houten stulpjes – hutten bijna – konden verplaatst worden, als de slaven die ze bewoonden van eigenaar veranderden. Vandaag getuigen ze enkel nog van een ver en bewogen verleden op een eiland dat resoluut vooruitblikt op de toekomst, zonder zijn roots te vergeten.