Mendoza verkennen met de... vrachtwagen

Hij kwam op het idee voor Charterdream nadat hij met vrouw en kinderen acht maanden door Zuid-Amerika had gezworven. Als drukbezet ondernemer vond Olivier Lecourt dat de tijd rijp was om de gas terug te nemen en iets anders te gaan doen. Hij kocht een tot luxueuze camper verbouwde MAN-vrachtwagen en schoolde zichzelf om tot reisorganisator. Vandaag biedt hij rondreizen van twee tot drie weken in Argentinië, Chili en Bolivia aan boord van zijn vracht/kampeerwagen.

Het gevaarte dat ons staat op te wachten op de luchthaven van Mendoza, oogt indrukwekkend: 12 ton, 9 meter lang, 2,5 meter breed en 3,6 meter hoog. Aan de trekhaak: een vintage Honda 250 (voor het geval dat). Binnen in de Belgica - zoals onze camper heet - ontdekken we een keukentje, een toilet- en doucheruimte en drie slaapplaatsen (naast de slaapruimte in de stuurcabine). Ze blijken comfortabel, zoals we ondervinden tijdens onze eerste nacht die we doorbrengen aan de oevers van een meer in de buurt van Mendoza.

Rollin' rollin' rollin'
De volgende ochtend zetten we koers naar de Ucho-vallei, op 70 km van Mendoza. Twee derde van 's lands wijnproductie komt uit deze streek die aanleunt tegen de oostelijke hellingen van de Andes-keten. Eerste indruk: ook al is hij dan comfortabel verbouwd, een vrachtwagen blijft een vrachtwagen. Door het gewicht en de staat van de banden (waarover later meer) overstijgt onze snelheid nooit 40 km/u. In de buurt van het gigantische beeld van Cristo Rey hebben we een afspraak met een stel Belgen voor een memorabele en typisch Argentijnse asado. Catherine en Richard reisden de hele wereld af, meestal aan boord van hun Mercedes-vrachtwagen (zij ook al) waarin ze al jaren wonen. Vandaag staat hun rijdende woning op een groot terrein vlakbij Los Arboles de Villegas, waar ze een huis aan het bouwen zijn. Tot een gat in de nacht luisteren we naar de ongelooflijke verhalen die Richard onder het genot van een paar flessen Malbec uit zijn mouw blijft schudden.

's Ochtends vertrekken we met onze nieuwe vrienden naar de Atamisque bodega met zijn 70 ha wijngaarden op 1.300 m hoogte. Er rond ligt een schitterend domein van 800 ha, met boomgaarden, een meer, een woonpark en een golfterrein. De eigenaar is een Belg; net zoals Catherine et Richard werd ook hij verliefd op de streek. Zes jaar geleden investeerde hij dus zijn spaarcenten in zijn project: "Ik ben niet geïnteresseerd in de productie van grote hoeveelheden", aldus onze landgenoot John die ooit bij de Accor-groep werkte. "Ik wil enkel wijn van de beste kwaliteit produceren." Naast wijn telen John en zijn familie kersen, perziken, appels en peren. Verder zijn ze ook trots op hun forelkwekerij; de vissen worden geserveerd in het restaurant van de bodega, Rincon Atamisque. Uiteraard rijkelijk overgoten met de wijn van het huis. Zelf ben ik helemaal weg van zijn Chardonnay Catalpa. En van zijn Malbec natuurlijk. Hoewel deze druivensoort in feite afkomstig is uit Cahors, wordt ze meer verbouwd in Argentinië dan in Frankrijk. Er bestaan een flinke twintig verschillende variëteiten die perfect gedijen in de streek van Mendoza.

Boze weergoden
Volgende etappe: de streek rond Malargüe, op 350 km van Mendoza, ten zuiden van de beroemde Route 40 die het land doorkruist van aan de Boliviaanse grens tot in het uiterste zuiden van Patagonië. Malargüe is beroemde vanwege het elegante skistation Las Lenas en om zijn vulkaanlandschappen. Op voorstel van onze 'kapitein' zullen we de nacht doorbrengen bij de Laguna Llancancelo. Te midden van het gelijknamige reservaat ontstond deze zoutwaterlagune uit het samenvloeien van twee rivieren die uit de Andes komen: de Chacay en de Malargüe. Als we de plek bereiken, moeten we helaas vaststellen dat de droogte die de streek al maanden teistert, de lagune niet gespaard heeft. In plaats van het verwachte groenblauwe water wacht ons een uitgedroogde zandvlakte bedekt met zoutkorsten. Toch blijft het een indrukwekkend zicht, zeker als de hel boven onze hoofden losbarst. Heel de namiddag worden we getrakteerd op een klank- en lichtspel van stormachtige wolken, doorkliefd door bliksemschichten en donderslagen met af en toe een dubbele of zelfs driedubbele regenboog.

Maanlandschappen
150 km zuidwaarts rijden we het Payunia-park binnen. Hier vind je verspreid over 4500 km² (afstanden zijn surrealistisch in dit land) de grootste concentratie vulkaankraters ter wereld. We zitten al meer dan een etmaal zonder gsm en zijn al eeuwen geen levende ziel meer tegengekomen, met uitzondering van de spookachtige guanacos die al even snel weer verdwijnen. Het decor is angstaanjagend en adembenemend tegelijk. Een haast mystieke ervaring. Uren rijden we door de basalt- en lavavelden die veel van een maanlandschap weghebben. We overnachten aan de voet van de Payun Matru, een gigantische rode vulkaan met afgeknotte krater op 3.680 m hoogte.

En dan, als we het park uitrijden, gebeurt het. Door de warmte en de ruige pistes begeeft een van de banden van onze camper het. Terwijl we in de brandende zon bezig zijn de band te verwisselen, merken we dat er nog een op springen staat. Van pech gesproken. We bevinden ons op minder dan 50 km van Malargüe, maar het kost ons meer dan twee uur om de stad te bereiken, zo voorzichtig rijden we. En eenmaal ter plaatse vernemen we dat we de banden enkel in... Mendoza kunnen laten herstellen. Het risico dat ook de rest van het rubber knapt, is te groot. Er zit niets anders op dan op de bus naar Mendoza te stappen, twee dagen eerder dan voorzien. We laten Olivier ter plaatse achter en vernemen achteraf dat hij zijn band uiteindelijk in het Chileense Santiago moest bestellen...