A passage to India

Tekst & fotografie: Nathalie Willems 

Tijgers spotten in Aman-i-Khas…

Het is half zes ’s morgens. Begeleid door het gezang van wel 100 vogels schrijf ik mijn artikel terwijl de zon langzaam haar weg naar de hemel zoekt. Vroeg opstaan is geen probleem, hier in het Aman-i-Khas resort, gelegen in het schitterende Ranthambore National Park, in de noordwestelijke deelstaat Rajastan, dat bekendstaat om zijn unieke (wild)fauna en flora.

Aman staat immers voor vrede in het Sanskriet, Khas staat voor speciaal of bevoorrecht. En bevoorrecht ben ik, want ik mag verblijven in dit adembenemende natuurgebied.

Tien tenten telt het Aman-i-Khas kampement, tien weelderige nomadenverblijven van 85m² opgetrokken uit niets meer dan een stalen frame en katoenen canvas. Binnenin scheiden metershoge gordijnen de slaap-, bad- en eetruimtes van elkaar. Alle tenten zijn uitgerust met airco, regendouche en in de grond verzonken baden.

Terwijl het elegante meubilair in natuurlijke materialen knipoogt naar het koloniale verleden van Rajahstan, werd de step-well aangelegd naar het voorbeeld van de plaatselijke Bawadi-waterbronnen waarbij brede concentrische treden leiden naar een natuurlijke badplaats in het midden van de weelderige vegetatie. Een paar meter verder kronkelt een paadje naar de organische groenten- en kruidentuin die de wisselende dagmenu’s van Aman-i-Kas’ keuken bepaalt.

Van het aperitief geniet je in de fireplace, een ecologische loungeruimte als het ware, waar locale muzikanten een duet aangaan met de talloze krekels die de zonsondergang inleiden. Vervolgens word je naar je tafel gebracht door je persoonlijke batman (een term die werd overgenomen uit het Britse leger en die refereert aan de soldaat die elke officier als persoonlijke assistent kreeg toegewezen). Hij zorgt ervoor dat het je aan niets ontbreekt tijdens je verblijf.

Onze batman, Nige, is een vriendelijke ietwat schuchtere kerel van 25 jaar die zijn verlegenheid geleidelijk laat varen naarmate we hem meer en meer in onze gesprekken betrekken. Hij vertelt over het dagelijkse leven, de cultuur, religie en tradities in Rajahstan. Op een dag regelt hij zelfs een kijkje in de keuken voor ons, om te zien hoe de bijzonder lekkere garlic naan (een soort van lookbrood) wordt gemaakt in een authentieke tandoori oven.

Ook onze safari in Ranthambore Park wordt door hem voorbereid. Aman-i-Khas is zowat het enige hotel in de buurt – en dat zijn er nogal wat - dat tracht zo veel mogelijk gebruik te maken van vaste gidsen. In India werken nogal wat safarigidsen in opdracht van de regering en zij gaan hoofdzakelijk op zoek naar de tijgers waarvoor het National Park zo beroemd is. Daardoor wordt al eens voorbijgegaan of –gereden aan al het andere moois dat het park te bieden heeft. Dat ervaren we de volgende ochtend aan de lijve, als we op safari vertrekken met een ‘gewone’ gids omdat de rest al bezet is. We moeten hem meermaals een halt moeten toeroepen om een aantal mooie uitzichten en wilde diersoorten (apen, herten, gazellen, krokodillen, vogels, …) te kunnen fotograferen.

Wat een verademing is het dan ook als we in de namiddag wel kunnen beschikken over een van de ‘betere’ gidsen in de persoon van Bobby, een doorgewinterde vogelliefhebber. Onder zijn ervaren leiding worden de Kundal Route en de Banas Riverbed Experience nog unieker, dankzij zijn expertise en onthullen. We vangen een glimp op van het rijke en gevarieerde dieren- en plantenleven van India. Voor vogelliefhebbers is dit het Walhalla.

Dat betekent echter geenszins dat cultuurliefhebber op hun honger blijven zitten Ook zij kunnen deze prachtige streek op allerlei manieren verkennen. Wat dacht je bijvoorbeeld van de early morning visits aan Ranthambhore Fort en aan de Old City? Een absolute must.

Ik koop een origineel souvenirtje in het Dast Kari vrouwencoöperatief waar locale vrouwen handgemaakte bedspreien, quilts en nog meer moois in allerhande kleurrijke tinten produceren. Het contrast met de schaamteloze luxe die ik in Amani Khas ervaar is groot. En dan heb ik het eigenlijk niet zozeer over de luxe van het resort zelf, dan wel over de rijkdom om je volledig te kunnen terugtrekken uit het stedelijke gewoel in een plaats waar geen wetten gelden behalve die van de natuur.

Adembenemend Amanbagh

Na de uitgepuurde rust en sobere luxe in Aman-i-Kas is de sfeer helemaal anders in Amanbagh, een koninklijk landgoed, in de prachtige wildernis van Rajasthan. Het woord 'Bagh' staat symbool voor tuin en hiermee heeft het elegante hotel zijn naam niet gestolen.

In dit statige resort in de Aravali Hills word je persoonlijk verwelkomd als Sahib (meneer) en Sahiba (mevrouw) door Robyn Bickford en haar Indische echtgenoot Manai Garewal. Bij aankomst overhandigen ze je een heilig armbandje en word je verwelkomd met een gezongen mantra.

Het koppel draagt zorg voor 40 luxueuze suites waarvan maar liefst 16 uitgerust met een privé-zwembad. De kamers zijn allemaal ingericht met een kingsize bed, een schrijftafel, een rustbed, een soundsystem en een bar. Ook in de badkamer is aan alles gedacht en het allerleukste is dat je recht van je badkamer via een dubbele deur in de tuin kunt stappen.

Een team van meer dan 200 permanente en contractuele personeelsleden uit de directe omgeving staat paraat om de gasten op hun wenken te bedienen. Het is maar een van de vele manieren waarop Amanbagh de lokale bevolking van Ajabgarh steunt. Om het met de woorden van Robyn te zeggen: “It’s not about living in a place like this and putting up walls, it’s about being part of the environment”.

Dat deze woorden letterlijk worden genomen, blijkt duidelijk uit de architectuur van dit uit marmer en zandsteen opgetrokken paleis, dat volledig werd geïntegreerd in de omliggende natuur. De bouwwerken werden rond en om de reeds bestaande bomen opgetrokken, in plaats van dwars er doorheen. Een prachtig staaltje van ecologisch toerisme dus.

Bovendien krijg je door de afgelegen ligging een meer persoonlijke kijk op het dagelijkse leven op het Indische platteland. In deze regio zijn veeleer de Meena of geitenhoeders sterk vertegenwoordigd. Maar ook Brahmins (priesters), Rajputs (krijgers), Regur (tapijtenwevers), Khatik (leerlooiers), Kumhar (pottenbakkers) en tal van andere stammen hebben zich hun rechtmatige plaats toegeëigend. Een bezoek aan de plaatselijke marmerhandelaars loont dan ook zeker de moeite. In een verzengende droge hitte van 40°C verkappen de met wit stof bedekte ambachtslieden metersbrede marmerblokken tot kostbare afbeeldingen van Vishnu, Ganesh of Shive. Het schaamrood stijgt me even naar de wagen als ik bedenk dat ik al klaag over het feit dat ik elke dag in de ochtendfile naar Brussel moet staan met mijn meeneemkoffie tussen mijn benen en de ochtendkrant op het stuur.

We brengen een bezoek aan de verlaten ruïnes van Bhangarh, ook wel Bhangarh of Ghosts genoemd, naar de lokale legende over een slechte magiër die de stad in puin legde uit wraak op de koningin omdat ze zijn liefde niet beantwoordde. Slechts de heilige tempels bleven gespaard. Het is moeilijk te geloven dat je je op de nummer een van archeologische sites van India bevindt als je moederziel alleen ronddwaalt tussen de tempels en restanten van wat eens een bruisende stad was.

In de namiddag, als de zon hoog aan de hemel staat, zoeken we terug rust en verkoeling in Amanbagh zelf en leggen we ons lichaam in de bedreven handen van Spa Manager Vijay en haar team. In de spa kun je terecht voor een volledige wellnesservaring met yoga, Qi-gong, meditatie en reiki op alle niveaus. Vakkundige en ervaren therapeuten verwennen je met hun helende handen en je kunt kiezen uit een ruime waaier van gezichtsbehandelingen op basis van organische natuurlijke producten, massages, scrubs en traditionele hennakunst. Iets wat we niet nalaten.

Net zoals deze oase ooit een rustplaats bood aan het leger van keizer Akbar tijdens hun uitputtende dagmarsen, vinden ook wij terug vrede met onszelf. Of zoals Robyn zou zeggen: “India is a test for all your senses. Amanbagh is a place where you can restore your energy”.