Pootjebaden in het meer van Robertville

Maar eer ik op mijn bestemming geraak, moet ik toch nog even geduld uitoefenen. Een klein landweggetje dat mijn route kruist, is immers gedurende een kwartiertje het persoonlijke wandelpad van een bonte kudde koeien. Ik glimlach breed, tel zo'n 137 overstekende koeien en zet daarna mijn weg opperbest gezind verder. Ik volg de pijltjes naar het meer van Robertville, dat zowat in de achtertuin van mijn weekendadresje ligt.

Adieu mosgroene lampenkapjes, welkom zensfeer
Het charmante Hôtel des Bains onderging de voorbije jaren een drastische make-over. Initiatiefnemers van dienst waren Jean-Pierre en Elisabeth. Zij: een gedreven madam, met pit en energie voor tien. Hij: een doorgewinterd horecamens, met jarenlange ervaring in de hotel- en restaurantsector.  Na stages in L'Ecailler du Palais Royal en La Villa d'Este stond Jean-Pierre immers aan de wieg van het Brusselse tophotel Le Méridien, waarna ook Le Méridien in Dublin, Tahiti en Londen volgden. De volgende halte zocht Jean-Pierre net ietsje dichter bij huis: Robertville, midden in het natuurpark van de Hoge Venen en pal aan het meer van Robertville.

Het koppel kocht er samen het oude Hôtel des Bains, maar ondanks de topligging van het hotel was de koop niet meteen vanzelfsprekend. Hiervan getuigen de vier fotoalbums met 'voor en na prentjes' die Elisabeth bovenhaalt. "Het hotel was stokoud en werkelijk in een erbarmelijke staat. Alsof de tijd hier jarenlang stil had gestaan. Door de donkere inkleding, het royaal gebruikte houtwerk en de gedateerde stijl, was het hotel allesbehalve een aangename plek om gasten in te ontvangen", zegt Elisabeth, terwijl ze aan een sneltempo pagina's omslaat. Ik kan niet anders dan haar gelijk geven. De gehaakte tafelkleedjes en ouderwetse mosgroene lampenkappen met gouden franjes ogen niet meteen razend sexy.  "Het oude Hôtel des Bains was echt zo'n stereotiep Ardennenhotel. Wij kozen voor een andere sfeer. Lichter en serener, en voorzien van een relaxerende zentoets", gaat de gastvrouw trots verder.


Net niet pootjebaden aan tafel
En trots, dat mag Elisabeth ongetwijfeld zijn, want het Hôtel des Bains is in niets hetzelfde sinds het van eigenaars wisselde. Binnenhuisarchitecten kwamen aan deze geslaagde transformatie niet te pas: Jean-Pierre en Elisabeth richtten elke vierkante centimeter van hun hotel zelf in. Helemaal naar hun eigen, charmante en rustgevende smaak. Resultaat: een harmonieuze oplaadplek waarvan alle kleine details zuurverdiende rust uitstralen. Was het restaurant ooit het schoolvoorbeeld van een duffe en donkere eetkamer, dan is het nu een knappe en gezellige plek die baadt in het licht. Maar -ere wie ere toekomt- daar zit ook het prachtige uitzicht op het meer voor iets tussen. Ontbijt, lunch of dineer je in het hotelrestaurant, dan lijkt het wel alsof je tegelijk kunt pootjebaden: het meer ligt op amper een paar tientallen meters van je tafel.

Romantisch lavendelblauw of modern wit?
Ik ontdek dat ook de kamers in Hôtel des Bains elk een eigen, geslaagde decostempel hebben meegekregen van Elisabeth. Zo is de ene kamer romantisch en lavendelblauw, en de andere modern zonder kil te ogen. De 11 kamers en 2 suites liggen verspreid over twee verdiepingen, die met elkaar verbonden worden door een schattig retroliftje. Geen retro-elementen te bespeuren in de kamers trouwens; die zijn stuk voor stuk voorzien van al het hedendaagse comfort, en ook grote flatscreen televisieschermen ontbreken niet. Elke kamer beschikt over een eigen badkamer, steeds tip-top in orde en rijkelijk bevoorraad met douche- en verzorgingsproducten van luxemerk Azzaro. Wie een tikje meer betaalt, krijgt trouwens ook full frontal zicht op het meer. Een rustgevende aanrader, als je het ons vraagt.

Even geen meer meer
"Dat het meer een van onze belangrijkste troeven is, ontdekten we voorbije zomer. Maar het was jammer genoeg wel een harde les. Eigenlijk is het meer van Robertville een stuwmeer van Electrabel, en eens per zestig jaar wordt het drooggelegd. Dat was dus uitgerekend vorig jaar, pal in het toeristische hoogseizoen. Plots keek ons nagelnieuwe, pas gerenoveerde hotel uit op een immense bruine, zanderige krater, en niet langer op een diepblauw, schilderachtig meer. Dat was voor ons een zware opdoffer. Gelukkig vulde het meer zich beetje bij beetje weer, en is ons prentkaartuitzicht ondertussen helemaal in ere hersteld", zucht Elisabeth zienderogen opgelucht. Wie zich nu bij zonnige temperaturen onder een parasol in de zentuin nestelt, kan dus weer genieten van een perfecte waterspiegel. Ook ontbijten of lunchen doe je trouwens probleemloos in de tuin bij mooi weer.

Stiekem een klein beetje hopen op regen
Zijn de weergoden in een norse bui, dan is dat helemaal niet zo'n ramp. Elisabeth en Jean-Pierre hebben - heel verstandig - geanticipeerd op het grillige Belgische weer. Regent het buiten? Trek dan gewoon een comfy spierwitte badjas aan en wandel op je spaslofjes naar het oogverblindende wellnessgedeeltje van het hotel. Sauna? Check! Luxe-jacuzzi, hamam en binnenzwembad? Check, check en nog eens check! En als je dan ook nog eens het ruime lijstje wellnessbehandelingen overloopt, zou je bijna gaan hopen op een heel weekend druilerig en winderig herfstweer. Speciaal voor jou testte Genieten - geheel onbaatzuchtig, natuurlijk - de relaxerende gelaatsbehandeling met zwarte chocolade uit. Verdict van de jury: een vijfsterrenuurtje heerlijk ontspannend, zinnenprikkelend wellnessplezier! Wie niet zo voor chocolade te vinden is (we twijfelen er stevig aan of zo iemand echt bestaat, maar bon), vindt vast wel wat ie zoekt tussen de iets 'conventionelere', maar daarom niet minder fijne, gelaats- en lichaamsbehandelingen. Liever in je eentje in bad? Vraag dan om een sessie balneotherapie: lekker warm water, essentiële oliën, en een relaxerend licht- en kleurenspel. Wij zijn alvast fan.

Een ster waardig
De maag wil ook wat, natuurlijk. Een perfect verzorgd ontbijt, bijvoorbeeld? Of een gastronomisch diner? Schuif dan je voetjes onder een van de piekfijn gedekte tafels van het gastronomische hotelrestaurant H²0. De voortreffelijke gastheer Jean-Pierre bewijst zich hier ook nog eens als een volleerde kok. Verwacht je aan een driegangenmenu met kraakverse streek- en seizoensproducten in de hoofdrollen. Doe wel je best om het mandje met zelfgemaakte, ovenverse broodjes met spekjes niet meteen tot op de bodem leeg te eten, want wat volgt is nóg beter. Zo is de tartaar van gerookte zalm en sint-jakobsvruchten simpelweg meesterlijk. Toch nog een laatste tip: laat ook nog een plekje voor een kaasbordje met streekkazen uit de omgeving (zo heb je meteen een excuus om die spekbroodjes toch nog op te eten).

Ik spoel mijn godenmaal door met een lekker wijntje, en weet heel zeker dat het vanaf nu niet meer zo lang zal duren eer ik nog eens afzak naar de Ardennen. En raad eens waar ik dan ongetwijfeld zal logeren?