Hofke Van Bazel: Stijlvolle verwennerij in het Scheldeland

Soms moet een mens al eens gas terugnemen. De verplichtingen laten voor wat ze zijn en zichzelf trakteren op een portie rust. Liefst in aangenaam gezelschap en een mooi kader. Als het even kan met een (lekker) natje en droogje, ver van de gebruikelijke dagelijkse chaos. In het piepkleine Wase dorpje Bazel kan dat. Meer bepaald in Het Hofke van Bazel, de eettempel van de Italiaanse Gina Miurin en haar vriend Kris De Roy die drie maanden geleden uitgebreid werd met een paar gastenkamers om u tegen te zeggen.

Sprookje. Als je het kerkplein oprijdt, is de toon meteen gezet. Het lijkt wel of je in een sprookje terechtkomt, zo schattig ligt het pleintje met zijn ouderwetse gevels en karakteristieke kasseien erbij. Dat feeërieke gevoel overheerst ook als je het Hofke binnenstapt: kristallen luchters, feestelijk gedekte tafels, smaakvolle accenten, veel licht en overal kaarsjes.

De flamboyante gastvrouw Gina ontvangt ons alsof we oude vrienden zijn. Ze studeerde eerst Romaanse en vervolgens politieke & sociale wetenschappen, maar stapte uiteindelijk in de horeca. Jarenlang runde ze een traiteurszaak alvorens ze hier in Bazel haar eigen concept uit de grond stampte, samen met chef-kok Kris De Roy die ondertussen ook haar levensgezel is geworden. Ze lacht als we onze suite binnenstappen en onze stomverbaasde blik ziet. “We zijn hier begonnen met het restaurant en hebben dan de rest stuk voor stuk bijgekocht en grondig gerenoveerd”, vertelt Gina. “Ik koester een grote passie voor alles wat met binnenhuisinrichting te maken heeft en ik heb me dus echt kunnen uitleven bij de vormgeving van de kamers.” Elk detail klopt dan ook. “Nogal wat elementen heb ik op maat laten maken”, vervolgt ze. “Het motief van het behang bijvoorbeeld komt terug in de bekleding van de zetels en de deur van de minibar. En de trapleuning heb ik metaalroze laten lakken, net zoals de poten van de salontafel.” Resultaat: een harmonieus geheel en een classy sfeer. Je kunt elk van beide suites op verzoek trouwens helemaal laten afstemmen op een bepaald thema. “Mensen vragen bijvoorbeeld vaak naar absolute white”, zegt de vrouw des huizes nog.

Romantische ziel. Dat laatste lijkt ons alvast een overbodige luxe, want we kunnen niet bedenken wat we zouden veranderen aan onze ruime kamer van 1001 nacht. Die draagt de welgekozen naam Jolie XIIII (een knipoog naar het adellijke geslacht Vilain XIIII dat een paar eeuwen geleden de plak zwaaide in de streek) en ligt aan de voorkant van het Hofke. Het uitzicht op het stilleven van het dorpsplein krijgen we er gratis bij. En over stilleven gesproken, onze privétafel waaraan we straks intiem zullen dineren staat al glorieus gedekt, met alles erop en eraan, maar eerst willen we ons paradijsje aan een nader onderzoek onderwerpen.

De hele suite is ingericht in beige tinten en voorzien van alle mogelijke comfortabele snufjes. Er is een flatscreen tv, een minibar, een cd-speler, een ouderwetse radio en ook wifi (ook al hebben we onze computer deze keer wijselijk thuisgelaten). In de badkamer ontdek ik een hele rits producten van Rituals, altijd fijn. Maar het allermooiste is het privéterras waar we het aperitief nemen. En geloof me, dat wil je niet missen: exquise champagne vergezeld van de creatieve en verfijnde hapjes. Wat dacht je van olijven uit de Abruzzen en radijsjes met een luchtig schuimpje om duimen en vingers bij af te likken?

Aan tafel! Vervolgens is het tijd om kennis te maken met de kookkunsten van de chef. De man serveert creatieve en innovatieve gerechten op een klassieke basis. “Ik ben nieuwsgierig” zo vertelt hij later. “Ik was vorig jaar in Tokio om er een aantal workshops te volgen. Ik bezocht er de plaatselijke markten, winkels en natuurlijk ook een paar toprestaurants. Een bom vol inspiratie. Aan de Hattori Cooking School leerde ik hoe je sushi, tempura en teriyaki moet bereiden volgens de regels van de kunst. En ik mocht kennismaken met een aantal nieuwe ingrediënten zoals dashi (en soort bouillon) en yuzu. Terug thuis hebben we een aantal Japans geïnspireerde avonden georganiseerd en ook nu nog gebruik ik nogal wat van de ideeën die ik ginder opdeed in de menu’s en gerechten.”

En die smaken. Zelf geniet ik vanavond van zijn vegetarische talenten. Want wie van groente houdt, zit hier gebeiteld. Vegetarisch koken gebeurt hier immers op niveau: getuige de asperges met een kunstig gepocheerd eitje en een portie hopscheuten, een seizoensgebonden delicatesse die ik voor het eerst proef. Voor een keer laat ik me zelfs verleiden tot een dessert: sponscake van tonkabonen, een toetje dat wegsmelt op je tong.

Wie liever in het restaurant eet, kan dat trouwens ook. Het is smaakvol en rustgevend ingericht, met veel ruimte tussen de tafels en overal 'zicht' naar buiten, ook in de keuken zodat je je nergens beklemd voelt. “Ik leid de gasten altijd eerst rond”, vertelt Gina. “Ik toon hun de wijnkelder onder de glazen vloer, waar we vaak het aperitief serveren, de bar-fumoir, de business lounge, het dakterras en de tuin. En de keuken, dan voelen ze zich meteen thuis.”

Pure verwennerij. Als we de volgende ochtend opstaan, wacht ons een al even hoogstaand ontbijt met alle mogelijke Italiaanse vleeswaren en kazen, broodjes, sandwiches, yoghurt en veel vers fruit, huisgemaakte confituren en zelfgemaakte hazelnootpasta. Plus geurige koffie, precies zoals ik hem hebben wil. Alweer opgediend aan ons romantische tafeltje aan het raam van onze suite. Vervolgens word ik getrakteerd op een welgekomen wellness arrangement van SpaRein in Beveren, waarna we op de fietsen stappen die het Hofke ter beschikking van zijn gasten stelt. “Ik heb een boekje op maat laten maken samen met de beste gids van de streek, over de omgeving”, aldus Gina. “Ik heb nog zoveel plannen. Zo wil ik me bijvoorbeeld ook toeleggen op binnenhuisinrichting, mensen helpen sfeer te creëren. Daarvoor heb ik Ma déco-ambiance in het leven geroepen. Weet je, Kris en ik vullen elkaar aan, altijd. Hij is de onderbouw, de stabiele kracht. Daardoor kan ik mijn ding doen. Grijs is niet aan mij besteed en onvoorwaardelijk is een van mijn mooiste woorden. Daar wil ik naar leven.”